jueves, 12 de marzo de 2009

Cinco anos despois...

Onte cumpríronse cinco anos do maior atentado contra cidadáns e intereses españois en territorio nacional. O once de Marzo de 2004 196 persoas perderon a vida por mor das bombas colocadas en varios trens de cercanías por parte de terroristas islamitas. Unha traxedia que nunca seremos capaces de esquecer de todo. Ata aquí os feitos.


Ese mesmo día, no medio do drama, da crise, da gravidade dos feitos, varios políticos do partido no goberno, entre eles dous ministros, o presidente e outras persoas, cargos cercanos do ministerio de interior, urdiron un plan para tratar de minimizar senón de eliminar as consecuencias que nas eleccións que so tres días despois ían ter lugar no noso país, puidera ter esta traxedia, toda vez que a acción, o provir do terrorismo islámico, apuntaba a unha vinganza pola participación Española na guerra do Irak. Un plan que comezaba pola información, por escapar dos feitos, da autoría islamita do crime, para confundir a poboación cunha seria de dubidas razoables o redor de que fora ETA e non quen realmente fora , a autora material dos atentados.

Angel Acebes Paniagua, Ministro entón de Interior, foi o encargado de saír os medios de comunicación a dar a coñecer esa media verdade, esa información inconclusa e mutilada de xeito interesado. A globalización e a seriedade de moitos medios de comunicación estranxeiros foi quen desbaratou o plan, repito, perfectamente meditado no medio da traxedia e posto en marcha por esa cúpula dirixente co fin único de confundir a opinión publica. E a pesares de quedar, para min, acreditado no mesmo xuízo do 11-M que isto foi así, Angel Acebes non respondeu diante dun Xuíz nunca por este presunto delito de alta traición, a saber, mentir a sabendas a opinión publica sendo Ministro do Goberno. Nin el nin o resto dos seus compinches no plan de desinformación que seguiu o mais grande atentado na historia da Democracia.

Como din que se chama todo isto ¿estado de dereito?. Xa, vale...

5 comentarios:

Zuhur dijo...

DOLOR SIN HONOR
(Poesía de mi siempre admirado y reverenciado Monsieur de Sans - Foy)

Dolor sin honor, dolor...
tierra sobre tantos cuerpos
y, sobre la tierra, flores
de olvido negro y espeso.

Dolor sin honor, dolor...
cada cual llora a sus muertos
mientras se van apagando
los rescoldos del recuerdo.

Dolor sin honor, dolor...
Tienen ya su monumento.
Eco fúnebre de nombres
reducidos al silencio.

Dolor sin honor, dolor...
¿Todo va a quedar en eso?
¿Quién ha sido? ¿A quién odiar?
¿Nadie va a querer saberlo?

Dolor sin honor, dolor...
¿No nos quema ya por dentro,
darles tierra y no Justicia,
por nosotros y por ellos?


D. José Luis, aquello siempre será para mí algo imposible de olvidar.

Todavía me duelen el alma y el corazón ante el recuerdo de tan magna y tristísima tragedia.

Lo que más me horroriza es que parece que hubiera un acuerdo tácito por "dejarlo estar".

Supongo que la despreciable pantomima política que se montó al rededor de aquél atentado acabó asqueándonos a todos.

Empezó el PSOE, que rentabilizó vergonzosamente el atentado para dar la vuelta a las elecciones, y continuó el PP, cuyas tentativas de rentabilizar el proceso judicial fueron penosas.

España no dio la talla. Nos hirieron, nos humillaron, y no sólo no nos hemos defendido, sino que hemos dado un penoso ejemplo de vulnerabilidad y división.

Jose luis Louzan dijo...

No estoy de acuerdo en el orden de los actos delictivos pero en esencia todo termina en lo mismo; una sinrazón aprovechada una vez mas por la clase política dirigente, que no es ni de lejos la que elegimos en las urnas, sino básicamente la que componen las cúpulas de PP y Psoe, ocupen el lugar que ocupen.

Empezó el PP, que después de años de abuso asumió que su lugar era el gobierno y acepto la premisa de que los españoles iban a "purgarlos" de ese puesto por su actitud cuando la guerra de Irak, algo que solo las urnas dirían. Tan simple como eso... Una aceptación rápida, una investigación seria y una rápida acción ante la opinión publica, sin resquicios, sin dudas...

Siguió el PSOE, que aprovecho como el PP le ponía en bandeja una acción vil y cobarde como la de querer engañar a la opinión publica, para utilizar otra ación de igual calibre moral para ganar por la mano unas elecciones que, en todo caso, no debieron celebrarse...

Y Finalizo el PP, no sabiendo asumir una derrota que solo ellos se labraron, y dándonos cuatro años de vergüenza ajena, que me temo no remataran hasta que la actual cúpula de ese partido pase a mejor vida (política por supuesto)

Por otra parte, no conocía al autor del poema pero creo que esta muy bien traído y que recoge fielmente el sentimiento de la mayoría en tan trágicos días. Eso es lo peor, que como bien indica "parece que hubiera un acuerdo tácito para dejarlo estar". Como suele pasar con casi todo en este país, por otra parte.

Zuhur dijo...

Interesante ordenación de los acontecimientos D. José Luis. La uniré al acervo de otras de parecido signo y de otras tantas de sentido diferente.

En su día seguí, fervientemente, prácticamente todos los acontecimientos relativos a tan acerbo y triste suceso; incluidos juicio y sentencia.

Hoy declino toda posibilidad de iniciar cualquier atisbo de diferenciación en el porcentaje de participación y corresponsabilidad de galgos y podencos.

Intente comprenderme D. José Luis, soy ya un vejete. Me casé con 28 años y tengo dos hijos de su edad. Por lo tanto, considero que no debo someter a las dos neuronas que posiblemente aún me siguen funcionando, a realizar trabajos extras a los resultantes de la simple supervivencia a este inmenso carajal en que actualmente estamos metidos.

Créame D. José Luis, somos demasiados los que mal enterrados en este paisito vasco, sufrimos la carencia de libertad diaria ocasionada por el terrorismo y diferentes recoge-nueces ocasionales. Parece ser que al resultar inmunoresistentes al placebo: txuletón, cogote de merluza, kokotxas y angulas, no somos unos Vascos como Jangoikoa manda. Quizás sea dicha lacra la que excite nuestra extraordinaria sensibilidad respecto a atentados terroristas.

Seguiré atento a sus siempre interesantes opiniones. Puedo seguirlas perfectamente en Galego, pues creo disponer de un importante nivel de Portuñol.

Nadie es perfecto.

Jose luis Louzan dijo...

No haga caso Sr.Zuhur, es la juventud la que demasiadas veces me convierte en exaltado. Espero se me siga pasando ese hervor con la edad :))

Por otra parte, no siente mas pasión por una tierra quien dice defenderla por medio del fascismo y la violencia, que quien la sufre en su interior de un modo que muy pocos abertzales llegaran nunca a entender...
Yo, que adoro y odio Galicia a partes iguales (del mismo modo que esta tierra me trata a mi) entiendo, en la medida que aqui no sufrimos la lacra terrorista, cuanto se puede llegar a amar un pais como en el que usted vive y cuanto puede llegar ese amor a resultar nocivo...

Mi total e incondicional apoyo en esas duras circunstancias señor. Siempre...

Zuhur dijo...

Muchas gracias D. José Luis por su apoyo moral. La comprensión externa siempre resulta muy gratificante y fortalece el estado de ánimo.

Haga el favor de seguir manteniendo el ímpetu y la exaltación propias de su esplendorosa juventud. La vida con su demoledor pragmatismo ya se encargará de ir redondeando las aristas más cantosas (en mi caso, afortunadamente, nunca principios). Una de las cosas más importantes que a mí me ha enseñado es que la grandeza y magnificiencia en el alma, cuando se tiene, no necesita del disfraz de ningún color, nación o bandera.

En cuanto su medio odio a Galicia ..., prefiero quedarme con el término dolor. Unos padres o unos hijos pueden causarte dolor, mucho dolor, pero odio ..., en principio me resisto a creerlo.